Jesienna wyprawa na Venåsfjellet

Szczyt Venåsfjellet znajdował się na mojej liście już od jakiegoś czasu. Zlokalizowany relatywnie blisko (jakieś 2,5 – 3 godziny jazdy), w rejonie Telemark, był odpowiednim miejscem, kiedy nie miałem na tapecie innych pomysłów i bardziej ambitniejszych wędrówek, lub po prostu nie chciało mi się zbyt daleko jechać. W dodatku już raz próbowałem wejść na tę górę. Wtedy jednak śnieg i zimowe warunki wybiły mi z głowy dalszą wędrówkę. Jak się okazało słusznie.

Pewnej soboty, pod koniec września wybrałem się właśnie w kierunku Venåsfjellet. Poranek był dość mroźny. Gdy dotarłem na miejsce, dopiero zaczynało się przejaśniać. Wjechałem autem pod górę szutrową leśną drogą do miejsca o nazwie Venås. I tam pozostawiłem samochód. Dalsza jazda była możliwa, ale to oznaczało wjazd na prywatną, płatną drogę. Zmieniłem buty, zarzuciłem plecak i ruszyłem. Tak jak poprzednio, miałem w planach zatoczenie pętli, jako że na Venåsfjellet prowadzą dwie trasy. Dzięki temu mogłem poznać obie i nie wracać tą samą drogą. Podobnie jak wcześniej, chciałem wejść trasą dłuższą, zahaczając o Rånebua, miejsce z kilkoma domkami wypoczynkowymi, gdzie zakończyła się moja wcześniejsza próba.

Początkowo szedłem po płaskiej, szutrowej drodze. Minęło mnie parę samochodów, co początkowo mnie zaskoczyło, bo kto tak pędzi w sobotę z samego rana, na totalnym odludziu. Potem ujrzałem postawioną przy drodze tabliczkę z ostrzeżeniem, że w okolicy ma mieć miejsce polowanie. A więc myśliwi. Wszystko jasne. Dotarłem do skrzyżowania, gdzie powinienem odbić na północ i parę minut potem okazało się, gdzie ci wszyscy myśliwi się podziali. Na niewielkiej polance stało kilka samochodów. Tuż obok stała mała chatka z paleniskiem w środku, z otwartych drzwi dochodziły głosy rozmów. Kiedy przeszedłem obok, zostałem zauważony i jeden z mężczyzn wyszedł na zewnątrz. Porozmawialiśmy chwilę. Gość chciał się upewnić, że moja trasa nie będzie kolidowała z ich obszarem polowania. Miałem ze sobą wydrukowaną mapkę, wyjaśniłem mu więc gdzie idę i którędy zamierzam wracać. On z kolei pokazał mi, gdzie zamierzają polować. Wyglądało na to, że powinienem być bezpieczny. Pożegnaliśmy się, on wrócił do swoich kumpli, a ja na swój szlak.

Trasa w końcu zaczęła prowadzić pod górę. Aż do Rånebua miała mnie wieść szeroka szutrowa droga. Poranek był naprawdę piękny. Słońce dopiero wschodziło i okolica skąpana była w ciepłych, jesiennych barwach. Wchodziłem coraz wyżej i w końcu dotarłem do miejsca, gdzie ostatnim razem musiałem zawrócić. Na równinę, z kilkoma domkami wypoczynkowymi. Znalazłem odchodzącą od drogi ścieżkę, i udałem się w kierunku szczytu. Przekroczyłem niewielki strumień i podążałem dalej wąską ścieżką prowadzącą na wschód i południowy wschód wśród drzew.

Z czasem mijałem coraz mniej drzew, aż w końcu wyszedłem na otwartą przestrzeń. Krajobraz sprawiał wrażenie scenografii filmowej. Kolorowy, bajeczny, przepiękny. Ani przez chwilę nie czułem się znużony wędrówką. Zachwycały mnie jesienne barwy, połączenie czerwieni, żółci i zieleni. Uwielbiam jesienne wędrówki. W końcu dotarłem na szczyt Venåsfjellet. Na wierzchołku wybudowano dwumetrowy prostopadłościan z kamieni. Przez jakąś chwilę cieszyłem się chwilą na szczycie, chociaż całkiem tam wiało na otwartej przestrzeni. Potem jednak odnalazłem ścieżkę prowadzącą w dół i zacząłem schodzić. Wkrótce dotarło do mnie, że w sumie dobrze, że poprzednim razem zawróciłem z trasy. O ile wejście od zachodu na Venåsfjellet nie byłoby aż tak problematyczne, tak ta druga trasa, którą teraz schodziłem byłaby dość niebezpieczna zimą. Momentami było tu dość stromo, a pokonywanie takich odcinków gdy ścieżkę pokrywa śnieg lub lód, to proszenie się o kłopoty. Na szczęście teraz, obyło się bez żadnych upadków i kontuzji. Zagłębiłem się w las, a niedługo potem wąska ścieżka przeistoczyła się w szeroką szutrową drogę. Minąłem parę domków wypoczynkowych i schodziłem dalej, aż dotarłem do głównej drogi, którą szedłem na zachód zaledwie parę godzin wcześniej. Ta zaprowadziła mnie do samochodu. Zmieniłem buty i mogłem wracać do domu.

The mount of Venåsfjellet had been on my list for some time. Located relatively nearby—about a 2.5 to 3-hour drive—it was a perfect choice for when I didn’t have any other, more ambitious hiking plans, or simply didn’t feel like traveling too far. Besides, I had already attempted to climb this mountain once before; back then, however, the snow and winter conditions convinced me to abandon the trek—a wise decision, as it turned out.

One Saturday in late September, I set off toward Venåsfjellet. The morning was quite cold, and by the time I arrived, the sky was still not bright. I drove up a gravel forest road to a place called Venås, where I left my car. It would have been possible to drive further, but that would have meant entering a private, toll-based road. I changed my footwear, shouldered my backpack, and set off. As I had done previously, I planned to complete a loop, since there are two routes up Venåsfjellet—this allowed me to explore both without having to retrace my steps. Just like last time, I chose the longer route to ascent, which passes by Rånebua—a spot with few holiday cabins—where my previous attempt had come to an end.

At first, I walked along a flat, gravel road. A few cars drove past me, which caught me by surprise; after all, who would be speeding along in the middle of nowhere so early on a Saturday morning? Then I spotted a sign by the roadside warning that a hunt was taking place in the area. Hunters, then—that explained everything. I reached a junction where I was supposed to turn north, and a few minutes later, it became clear where all those hunters had gathered. Several cars were parked in a small clearing, next to a tiny hut with a hearth inside; voices drifted out through the open door. As I walked past, I was noticed, and one of the men stepped outside. We chatted for a moment—he wanted to ensure my route wouldn’t cross into their hunting zone. I had a printed map with me, so I explained where I was headed and the path I planned to take on my return. In turn, he showed me where they intended to hunt. It seemed I would be safe. We said our goodbyes; he returned to his companions, and I continued on my own trail.

The route finally began to climb. A wide gravel road was supposed to lead me all the way to Rånebua. The morning was truly beautiful; the sun was just rising, bathing the landscape in warm, autumnal colors. As I climbed higher, I eventually reached the spot where I had been forced to turn back on my previous visit—a plateau dotted with a few cabins. I found a path branching off the main road and headed toward the summit. Crossing a small stream, I continued along a narrow trail that wound its way eastward and southeastward through the trees.

As time passed, I encountered fewer and fewer trees until I finally emerged into an open space. The landscape felt like a film set—colorful, fairytale-like, and stunningly beautiful. Not for a single moment did I feel weary from the hike; I was captivated by the autumn colors—a blend of reds, yellows, and greens. I love autumn hikes.

Finally, I reached the summit of Venåsfjellet, where a two-meter-tall stone rectangular pillar had been built. I savored the moment at the top, even though it was quite windy in the open expanse. Soon, however, I found the path leading downward and began my descent. It dawned on me that, all things considered, it was a good thing I had turned back on my previous attempt. While the ascent to Venåsfjellet from the west wouldn’t have been particularly problematic, the route I was now taking down would be quite dangerous in winter. It was fairly steep in places, and navigating such sections when the path is covered in snow or ice is just asking for trouble. Fortunately, this time, I made it down without any falls or injuries. I headed into the forest, and soon, the narrow trail turned into a wide gravel road. I passed a few cabins and continued descending until I reached the main road—the very same one I had traveled along heading west just a few hours earlier. It led me back to my car. I changed my shoes and was ready to head home.