Noc na Stølanuten

Dojście na Himakånå zajęło mim jakąś godzinę. Następne pół godziny delektowałem się widokami, robieniem zdjęć i lataniem dronem. Zrobił się już wieczór, gdy postanowiłem ruszyć dalej. Na szczęście w czerwcu w Norwegii dni są bardzo długie i wciąż jeszcze było widno. Wróciłem do miejsca, gdzie od głównego szlaku odchodziła wąska ścieżka prowadząca na najbliższy szczyt, Stølanuten (577m n.p.m.). Początkowo prowadził przez las, ale wkrótce wyszedłem na bardziej odkryty teren, z pojedynczymi drzewami tu i ówdzie, i bajecznym widokiem na Nedstransfjorden za plecami. Góra, na którą zmierzałem majaczyła przede mną. Wydawała się sporym wyzwaniem, ale wiedziałem, że w rzeczywistości, wejście nie jest niczym strasznym. W końcu już kiedyś na nią wszedłem.

Im dalej wchodziłem, tym widoki stawały się ciekawsze. Dodatkowo zachodzące słońce, choć skryte za chmurami, nadało cieplejszych barw otoczeniu. Cieszyłem się wędrówką. Zmrok wciąż jeszcze nie zapadał.

Dotarłem na szczyt. Miałem stamtąd nie tylko rewelacyjny widok na fiord i miasteczko Nedstrand w dole. Na północy rysował się imponujący łańcuch gór. Mogłem nawet dojrzeć zatokę Vatsfjodu w oddali. W najbliższym zasięgu znajdowała się kolejna górka, Rossafjellet, którą odwiedziłem, gdy byłem w tutaj poprzednim razem. Przez chwilę zastanawiałem się, czy się nie wybrać i na nią, ale po chwili uznałem, że już mi wystarczy jak na jeden dzień. Wykonałem obowiązkową sesję fotograficzną, polatałem dronem i trzeba było zastanowić się nad rozłożeniem gdzieś namiotu.

Znalazłem odpowiednie miejsce i się rozłożyłem. W międzyczasie chmury całkiem już zasnuły niebo a wiatr stawał się coraz silniejszy. Nie zrobiło się całkiem ciemno, ale szarawo. Wsunąłem się do śpiwora i szybko zasnąłem.

Obudziłem się na długo przed wschodem słońca. W każdym razie przed teoretycznym wschodem, bowiem gruba warstwa chmur raczej wykluczała obserwowanie pojawienie się słońca na niebie. Nie śpieszyłem się więc żeby wstawać. Wiatr hulał wesoło, szarpiąc mój namiot. Miąłem nadzieję, ze mi go nie zwieje, jak tylko wstanę. Wreszcie zebrałem się i wygramoliłem ze śpiwora. Krótka poranna toaleta, wciśniecie się we wczorajsze ciuchy, zwijanie śpiwora i składanie namiotu. Uff, nic nie poleciało z wiatrem. Byłem gotowy do drogi. Słońce dało z siebie wszystko ale jedyne co zobaczyłem to lekka poświata zza zasłony chmur. Słaby ten wschód.

Zarzuciłem plecak na ramiona i ruszyłem w drogę powrotną. Schodziłem powoli. Tym razem miałem fiord na wprost i mogłem cieszyć się widokiem przez większość czasu. Dopóki nie wszedłem do lasu. A tam złapał mnie deszcz. Pośpiesznie wyciągnąłem z plecaka kurtkę przeciwdeszczową. Cieszyłem się, że nie postanowiłem pospać dłużej. Na szczęście nie padało zbyt długo. Gdy wyszedęłm z lasu i znalazłem się na głównym szlaku z Nestrand do Himakånå mogłem zdjąć kurtkę.

Reszta trasy minęła już bez przygód. Za to cała droga w dół po tej szerokiej szutrowej drodze to coś pięknego. Niesamowite widoki na każdym kroku. Szeroki fiord wyglądający jak otwarte morze, z zarysowanymi na powierzchni licznymi wysepkami, kręta droga prowadząca łagodnie w dół, puszyste owce na trasie. Każdy element tej drogi to niezapomniane przeżycie. Dotarłem do drogi 515 i asfaltowym chodnikiem doszedłem do kościoła i mojego samochodu, stojącego samotnie na parkingu. Mogłem wracać do domu.

It took me about an hour to get to Himakånå. I spent the next half an hour enjoying the views, taking pictures and flying my drone. It was already evening when I decided to move on. Fortunately, in June in Norway the days are very long and it was still light. I returned to the place where a narrow path leading to the nearest peak, Stølanuten (577m above sea level), branched off the main trail. At first it led through the forest, but soon I came out into a more open area, with single trees here and there and a fabulous view of Nedstransfjorden behind me. The mountain I was heading for loomed before me. It seemed quite a challenge, but I knew that in reality, climbing it was not anything scary. After all, I had already climbed it once.

The further I went, the more interesting the views became. Additionally, the setting sun, although hidden behind the clouds, gave the surroundings warmer colors. I enjoyed the hike. It was still not getting dark.

I reached the top. From there I had not only a fantastic view of the fjord and the town of Nedstrand below. To the north was an impressive mountain range. I could even see Vatsfjoden Bay in the distance. In the nearest range was another hill, Rossafjellet, which I had visited the last time I was here. For a moment I wondered whether I should go there too, but after a while I decided that I had had enough for one day. I did the obligatory photo session, flew the drone and had to think about setting up the tent somewhere.

I found a suitable spot and set up. In the meantime, the clouds had completely covered the sky and the wind was getting stronger. It did not get completely dark, but grey. I crawled into my sleeping bag and quickly fell asleep.

I woke up long before sunrise. At least before the theoretical sunrise, because the thick layer of clouds rather ruled out observing the sun appear in the sky. So I wasn’t in a hurry to get up. The wind was howling merrily, tearing at my tent. I hoped it wouldn’t blow it away as soon as I got up. Finally I pulled myself together and got out of my sleeping bag. A quick morning toilet, squeezing into yesterday’s clothes, rolling up the sleeping bag and packing the tent. Phew, nothing flew away with the wind. I was ready to go. The sun gave its all but all I saw was a faint glow from behind the curtain of clouds. This sunrise was weak.

I slung my backpack over my shoulders and set off on my way back. I descended slowly. This time I had the fjord right in front of me and I could enjoy the view for most of the time. Until I entered the forest. And there I got caught in the rain. I quickly pulled my raincoat out of my backpack. I was glad I hadn’t decided to sleep longer. Luckily it didn’t rain for too long. When I came out of the forest and found myself on the main trail from Nestrand to Himakånå I could take off my jacket.

The rest of the route passed without any adventures. But the whole way down this wide gravel road was something beautiful. Amazing views at every step. A wide fjord looking like the open sea, with numerous islands outlined on the surface, a winding road leading gently down, fluffy sheep on the route. Every element of this road was an unforgettable experience. I reached road 515 and walked along the asphalt pavement to the church and my car, standing alone in the parking lot. I could go home.