Jonsknuten
Co należy zrobić, kiedy kolejny weekend tuż tuż, prognozy zapowiadają ładną pogodę, góry tylko czekają, ale twoje auto ląduje w piątek u mechanika z jakąś niedającą się szybko naprawić usterką? Można zagryźć zęby i przeczekać te dwa wolne dni w domu. A można też umówić się z norweskim kolegą z pracy na wspólny wyjazd jego samochodem 😊
Tak szczerze, to ów norweski kolega, Eirik, już od tygodnia czy dwóch namawiał mnie na wspólny wypad w góry. Wiedząc, że ja lubię łazić to tu to tam sam się odezwał, ale początkowo trudno było nam zgrać się razem. Ale w końcu udało nam się ustalić odpowiedni termin i zaczęliśmy planować. Eirik nie chciał jechać zbyt daleko od domu (czyli od Oslo), więc w grę wchodziły jedynie najbliższe miejscówki. Stanęło w końcu na Jonsknuten (904m n.p.m.), gdzie jak dotąd jeszcze nie miałem okazji być. A w czwartek wieczorem moje autko doznało niespodziewanej kontuzji i cały wyjazd stanął pod znakiem zapytania. Odprowadziłem je do warsztatu już następnego ranka, ale nie było szans, żeby je naprawili przed weekendem. Na szczęście Eirik zaofiarował się pomóc i zaproponował, że jak tylko dojadę jakoś do Oslo, to stamtąd możemy ruszyć jego samochodem. Cóż, dwa razy nie trzeba było mi tego powtarzać 😊
Umówiliśmy się na 10.00 w sobotni poranek przed dworcem w Oslo. Miałem dojechać pociągiem. To znacznie później niż zwykle zaczyna się mój dzień, gdy jadę w góry, no ale to nie ja byłem tym razem kierownikiem wycieczki. A darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby. Dojechałem więc do Oslo, spotkałem się z Eirikiem i dalej pojechaliśmy jego kilkunastoletnim Golfem.
Na Jonsknuten prowadzą co najmniej dwie drogi. Pierwsza od wschodu, wiedzie tuż przy starej kopalni srebra, zaraz za granicami miasta Kongsberg. Kopalnia to obecnie bardzo popularne muzeum, zwłaszcza latem i myślę, żeby któregoś dnia się tam wybrać. Okazało się jednak, że dalsza część drogi, ta prowadząca nas na szlak, została zamknięta. Musieliśmy się wycofać i podjechać nieco dalej. Zjechaliśmy z trasy E134 w niepozorną boczną, szutrową drogę na południe od góry i podjechaliśmy kawałek do miejsca, gdzie zaczyna się szlak. Gdzieś w pobliżu znajdowała się jednostka wojskowa, o czym ostrzegały znaki. Te informowały również o zakazie latania dronami. Wcześniej zorientowałem się, że okolica szczytu to również rezerwat przyrody, a w jego granicach latanie jest również zabronione. Musiałem zatem zadowolić się cykaniem zdjęć i filmowaniem kamerą sportową.
Szlak wiedzie głównie przez las, a ścieżka jest dobrze utrzymana i oznaczona. Gdzieniegdzie w prześwitach między drzewami dostrzegaliśmy zarysy okolicznych gór. Mogłem dojrzeć choćby szczyt Vinbekkhorn, na którym byłem jakiś czas wcześniej. Sam Jonsknuten był jednak niewidoczny na tym pierwszym etapie marszu. Za to ścieżka wiodła przez tereny dawniejszych kopalni, o czym informowały nas tabliczki ostrzegające przed niebezpieczeństwem wpadnięcia w którąś z dziur w ziemi. Okazało się jednak, że owe dziury, wejścia do szybów są dobrze zabezpieczone wysokim ogrodzeniem. Trudno byłoby w nie wpaść ot tak.
Poszliśmy dalej i wkrótce szlak stał się bardziej skalisty. I to tam po raz pierwszy mogliśmy dojrzeć nasz cel. Górę Jonsknuten i charakterystyczną antenę na jej szczycie. Wysoki na 92 metry maszt został zbudowany w latach 1960-1961, a pozawieszane wokół niego talerze miały służyć przekazywaniu sygnałów telewizyjnych i radiowych. Wydawało się, że szczyt jest wciąż kawałek drogi przed nami, nie było wiec co zwlekać. Eirik zdawał się przeć do przodu jak maszyna. Ja zwalniałem, zatrzymywałem się co chwila, żeby pstryknąć fotkę lub nakręcić jakieś ujęcie, a potem musiałem go gonić. Ostatecznie jednak dotarliśmy na miejsce w tym samym czasie. Panorama wokół prezentowała się nieźle, ale to ta wysoka wieża robiła fenomenalne wrażenie. Osobiście może nie przepadam za takimi budowlami w miejscach, gdzie powinna dominować natura, ale w tym przypadku nie sposób było oprzeć się wrażeniu, że to co coś na szczycie wygląda wyjątkowo.
Tuż obok wieży znajduje się mniejsza budowla, postawiona dużo wcześniej, bo w 1913 roku. Jest to wieża przeciwpożarowa. Z jej dachu obserwowano czy gdzieś znad okolicznych lasów nie unosi się dym świadczący o dzikim ogniu. Dziś to swego rodzaju zabytek. Wewnątrz można się schować w czasie ewentualnego załamania pogody.
Przycupnęliśmy z Eirikiem pod wieżą przeciwpożarową i zrobiliśmy sobie przerwę na zjedzenie czegoś. A potem wstaliśmy i zaczęliśmy schodzić. Pogoda dopisywała, wędrówka tą samą trasą była całkiem przyjemna i dość szybko udało nam się dojść do samochodu. Zostałem odwieziony pod dworzec Oslo Sentralstasjon, skąd mogłem udać się do domu.
What should you do when the next weekend is just around the corner, the forecast shows nice weather, the mountains are calling, but your car ends up at the mechanic’s on Friday with some issues that can’t be fixed quickly? You can grit your teeth and wait out these two days off at home. Or you can arrange a trip with a Norwegian colleague from work in his car 😊
To be honest, this Norwegian colleague, Eirik, had been trying to convince me to go to the mountains together for a week or two. Knowing that I like to hike, we tried to plan something, but at first it was hard for us to find suitable time. But in the end we managed to set a date and started planning. Eirik didn’t want to go too far from home (i.e. Oslo), so only the closest places were on the table. In the end, we decided to go on Jonsknuten (904m asl), where I hadn’t had the opportunity to visit yet. And on Thursday evening, my car suffered an unexpected injury and the whole trip was in question. I took it to the garage the very next morning, but there was no way they would fix it before the weekend. Luckily, Eirik volunteered to help and suggested that as soon as I somehow made it to Oslo, we could set off in his car from there. Well, I didn’t have to be told twice 😊
We arranged to meet at 10:00 on Saturday morning in front of the Oslo train station. I was supposed to take the train. That’s much later than my day usually starts when I’m going to the mountains, but no, I wasn’t the tour guide this time. And you don’t look a gift horse in the mouth. So I drove to Oslo, met up with Eirik and drove on in his old Golf.
There are at least two roads leading to Jonsknuten. The first one from the east runs right by the old silver mine, just outside the city of Kongsberg. The mine is now a very popular museum, especially in the summer, and I’m thinking of going there some day. It turned out, however, that the rest of the road, the one leading us to the trail, was closed. We had to turn back and drive a little further. We turned off the E134 onto an inconspicuous side gravel road south of the mountain and drove a short distance to the place where the trail begins. There was a military unit somewhere nearby, as the signs warned. They also informed about the ban on flying drones. I had previously realized that the area around the peak was also a nature reserve, and flying was also prohibited within its borders. So I had to content myself with taking pictures and filming with a sports camera.
The trail leads mainly through the forest, and the path is well-maintained and marked. Here and there, in the gaps between the trees, we could see the outlines of the surrounding mountains. I could see the Vinbekkhorn peak, which I had been to some time earlier. Jonsknuten itself, however, was invisible on this first stage of the march. The path, however, led through the former mines, as we were informed by signs warning us of the danger of falling into one of the holes in the ground. However, it turned out that these holes, the entrances to the shafts, were well secured with a high fence. It would be difficult to fall into them just like that.
We went further and soon the trail became more rocky. And it was there that we could see our destination for the first time. Jonsknuten Mountain and the characteristic antenna on its summit. The 92-meter-high concrete mast was built in 1960-1961, and the dishes suspended around it were intended to transmit television and radio signals. It seemed that the summit was still a long way ahead of us, so there was no point in delaying. Eirik seemed to be pushing forward like a machine. I slowed down, stopped every couple of meters to take a photo or record a shot, and then had to chase him. Eventually, however, we arrived at the same time. The panorama around looked good, but it was the tall tower that made a phenomenal impression. Personally, I may not like such structures in places where nature should dominate, but in this case it was impossible to resist the impression that something at the top looked exceptional.
Right next to the tower is a smaller structure, built much earlier, in 1913. It is a fire tower. From its roof, they watched whether there was smoke rising from the surrounding forests, indicating a wildfire. Today it is a kind of monument. You can hide inside during a possible break in the weather.
Eirik and I crouched under the fire tower and took a break to eat something. And then we got up and started to descend. The weather was good, the hike along the same route was quite pleasant and we managed to get to the car quite quickly. I was driven to Oslo Central Station, from where I could go home.
