Krótki hike na Igletjønnuten
Ostatnimi czasy wszystkie portale rozpisywały się jakie to rekordowo wysokie temperatury w Norwegii serwuje nam matka natura. Jaką to ciepłą mamy wiosnę, i że w górach właściwie to już nie ma śniegu, że ocieplenie klimatu, i tak dalej. Ci wszyscy redaktorzy chyba rzadko wstają od biurka. Ok, jest ciepło, wiosna jest całkiem przyjemna. I było kilka naprawdę ciepłych, słonecznych dni. Ale z tym brakiem śniegu to już przesada. Poza tym druga połowa maja okazała się raczej pochmurna i deszczowa. I ciężko było w weekend wybrać się gdzieś dalej, bo zazwyczaj pogoda nie była najłaskawsza. Na przykład w ostatni weekend maja, z trudem znalazłem miejsce, gdzie nie zapowiadali deszczu. Południowa Norwegia, Telemark, gmina Fyresdal. Ostatnio byłem w tej okolicy w zeszłym roku, podczas wyprawy na Napen i późniejszego spaceru po Hamaren.
Tym razem zdecydowałem się na szczyt Igletjønnuten. Może mniej widowiskowy, ale również oferujący ciekawe i ładne widoki. O ile trafi się z pogodą. Ale zacznijmy od początku.
Jakieś cztery godziny jazdy (może cztery i pół) i byłem na miejscu. Jak zwykle rano, gdzieś koło godziny 8-mej. Po drodze obserwowałem ładny wschód słońca i przepiękne niebo. Ale gdy zajechałem na miejsce, było pochmurno i średnio to wszystko wyglądało. Widok z drogi biegnącej wzdłuż brzegu jeziora Fyresvatnet był może imponujący ale już początek wędrówki, po mokrym, błotnistym lesie, ze słabo oznaczoną ścieżką nie napawał optymizmem. Sytuacja nieco się poprawiła potem. Mianowicie, ścieżka była już bardziej widoczna i lepiej oznaczona. Ale z pogodą i chmurami niewiele dało się zrobić. Wyglądało na to, że limit słońca na ten dzień już wyczerpałem w trakcie podróży. Nie było sensu się załamywać. Skoro już tu byłem…
Las się przerzedził i maszerowałem głównie po skałach z widokiem na okoliczne wzniesienia. Niedaleko dostrzegłem jakiś szczyt i wydawało się, że to już mój Igletjønnuten. Faktycznie, trasa okazała się dość krótka. A przy tym, jak już drzewa pozostawiłem za sobą uderzył we mnie wiatr. Fakt, prognozy wspominały coś o wietrze. Cóż, szedłem dalej. I wkrótce byłem już na miejscu. Kamienny kopiec, który widziałem wcześniej to był mój szczyt. Tuż obok stała metalowa konstrukcja z tarczą , na której umieszczono panoramę okolicznych szczytów, wskazującą gdzie każdy z nich się znajduje. Widywałem już takie cosie wcześniej, wiec nie zrobiło to na mnie większego wrażenia. Znacznie większe wrażenie zrobił na mnie charakterystyczny widok szczytu Napen.
Wiatr nie był aż tak silny i polatałem chwilę dronem, po czym… Nie, nie zawróciłem żeby zejść z powrotem. Znaczy, tak, ale obrałem inną trasę. Plusem Igletjønnuten jest to, że można zrobić pętlę, zahaczając o szczyt. Więc zdecydowałem się zejść inną ścieżką. I ta decyzja była strzałem w dziesiątkę, bo dopiero teraz ukazały mi się widoki na które liczyłem. Mało tego, nawet pokazało się słońce.
Ale żeby nie było za dobrze, to z kolei wiatr wiał po tej stronie góry jak szalony. Gdzieś po drodze natknąłem się na boczną ścieżkę kierującą mnie w “poboczny quest”, kilku kilometrową pętlę wokół jeziora Raublestjønn. Rozważałem przez chwilę tę dodatkową przygodę, ale zważywszy na niepewną pogodę, silny wiatr i widniejące przede mną mokradła, zrezygnowałem. Obrałem kurs na “powrót do auta”, w dół po skalistym zboczu z widokiem na jezioro Fyresvatnet. Jezioro rozciąga się na długości aż 25 kilometrów, ma powierzchnię 49,7 kilometrów kwadratowych i wg Wikipedii ma aż 377m głębokości, co czyni je piątym pod tym względem w całej Norwegii. Gdy zszedłem nieco niżej, gdzie wiatr nie wył jak potępieniec, wypuściłem po raz kolejny drona.
Zszedłem w końcu na dół, do poziomu drogi. Trasa nie schodziła się z punktem początkowym, tam , gdzie pozostawiłem samochód. Musiałem kawałek podejść, ale że pogoda się wyraźnie poprawiła, był to przyjemny spacerek. Zaledwie jakieś 300 metrów. Na miejscu, zmieniłem buty, wsiadłem do auta i ruszyłem do domu.
Lately, all the websites have been writing about the record-breaking high temperatures Mother Nature is treating us in Norway. What a warm spring we’re having, and how there’s practically no snow in the mountains, and the global warming, and so on. All these editors seem to rarely leave their desks and get outside. Okay, it’s warm, spring is quite pleasant. And there have been a few really warm, sunny days. But the lack of snow is an exaggeration. Besides, the second half of May turned out to be rather cloudy and rainy. It was difficult to go anywhere further afield on the weekend, as the weather wasn’t usually the most favorable. For example, on the last weekend of May, I struggled to find a place where rain wasn’t forecast. Southern Norway, Telemark, Fyresdal municipality. I was in this area last year, during a hike to Napen Mountain and a subsequent walk in Hamaren.
This time, I decided to climb Igletjønnuten Mountain. Perhaps less spectacular, but still offering interesting and beautiful views. If the weather cooperates. But let’s start from the beginning.
About four hours of driving (maybe four and a half) I arrived on place. As usual, it was early in the morning, around 8:00 AM. Along the way, I watched a beautiful sunrise and a colorful sky. But when I arrived, it was overcast and not a great sight. The view from the road along the shore of Lake Fyresvatnet might have been impressive, but the beginning of the hike, through a wet, muddy forest with a poorly marked path, wasn’t encouraging. The situation improved somewhat later. The path was more visible and better marked. But there wasn’t much I could do about the weather and the clouds. It seemed I’d already used up all my sunshine for the day during my drive. There was no point in getting discouraged. Now that I was here…
The forest had thinned out, and I was walking mostly over rocks and enjoying the view of the surrounding hills. Not far away, I spotted a peak, and it seemed that was my Igletjønnuten Mountain. Indeed, the route turned out to be quite short. Moreover, once I left the trees behind, the wind hit me. True, the forecast mentioned something about wind. Well, I kept going. And soon I was there. The stone cairn I’d seen earlier was my summit. Right next to it stood a metal structure with a shield on which was a panorama of the surrounding peaks, showing where each one was located. I’d seen things like this before, so it didn’t make much of an impression on me. I was much more impressed by the distinctive view of Napen Peak.
The wind wasn’t that strong, and I flew the drone for a while, and then… No, I didn’t turn around to descend. Well, I did, but I took a different route. The advantage of Igletjønnuten is that you can make a loop, reaching the summit in halfway. So I decided to descend by a different path. And that decision was a bull’s-eye, because only now did I finally get the views I’d been hoping for. What’s more, the sun even came out.
But to make matters worse, the wind was blowing like crazy on that side of the mountain. Somewhere along the way, I stumbled upon a side trail leading me on a „side quest,” a several-kilometer loop around Lake Raublestjønn. I briefly considered this additional adventure, but given the uncertain weather, strong winds, and the marshes looming ahead, I decided against it. I set course for „back to the car,” down a rocky slope overlooking Lake Fyresvatnet. The lake stretches for 25 kilometers, has a surface area 49,7 square kilometers, and according to Wikipedia, is a whopping 377 meters deep, making it the fifth deepest lake in Norway. When I descended a bit lower, where the wind wasn’t howling like hell, I launched the drone again.
I finally descended to road level. The route didn’t meet the starting point, where I’d left the car. I had to walk a bit, but since the weather had clearly improved, it was a pleasant walk. Only about 300 meters. Once there, I changed my shoes, got in the car and headed home.
