Tjuvhola & Byglandsfjord Station

Zaraz po zejściu z Årdalsknapen wrzuciłem plecak do auta, uruchomiłem silnik i podjechałem całe 200 metrów (słownie, dwieście metrów) na południe, na miejsce gdzie zaczynała się moja druga tego dnia trasa: Tjuvhola. Szlak liczy zaledwie 1 km ale jest to (słownie: jeden kilometr) trasa dość stroma prowadząca po leśnej ścieżce i można się naprawdę zasapać. Nie ma zresztą co opisywać. Pogoda była wciąż słoneczna i byłoby naprawdę ciepło gdyby nie ten wiatr. Jak akurat zawiało, robiło się przeraźliwie zimno.

No dobra, ale co to właściwie jest to całe Tjuvhola (lub Tjuvhula)? Góra? Szczyt? Schronisko z przepysznym jedzeniem ? Portal do innego uniwersum? No, nie bardzo. Celem wędrówki jest ogromna dziura w zboczu góry. Widać ją nawet z poziomu drogi, wyjeżdżając z Byglandsfjordu. Usytuowana na wysokości 385 m n.p.m. Ma imponujące wymiary 12 metrów wysokości i 15 metrów szerokości. Podobno grota częściowo powstała w wyniku działania naturalnych procesów, a częściowo pomogła działalność człowieka (nie jednego oczywiście). Odkryto, że miejsce obfituje we fluoryt, który można wykorzystać w hutnictwie, czy do produkcji soczewek.

Grota ma jakieś 30 metrów głębokości a sypkie, piaszczyste podłoże wznosi się stromo w górę, uniemożliwiając dotarcie do końca jaskini. Jeśli więc interesują was jakieś ładne fotki, to najlepiej wychodzą te u wylotu groty. Zwłaszcza, że widok na rozpościerające się niżej jezioro (nazwane fiordem: Byglandsfjorden) jest całkiem przyjemny (pomijając przesłaniające nieco widoczność drzewa).

Należy jednak pamiętać, żeby zachować ostrożność, bo grunt w jaskini jest naprawdę stromy i niepewny. Tak samo zresztą jak tuż przed grotą. Co zresztą nie zniechęca ludzi do wycieczek. W tym samym czasie gdy ja się tam wspinałem, napotkałem dwie rodziny z małymi dziećmi i parę staruszków. Miejsce jest więc całkiem popularne. Na pewno bardziej niż Årdalsknapen, gdzie nie napotkałem żywej duszy.

Po zejściu z powrotem do auta pozostało mi już jedno. Wracać do domu. Tak, moje plany co do noclegu w namiocie w tej okolicy rozwiały się wraz z tym mroźnym wiatrem. Postanowiłem jeszcze odwiedzić Byglandsfjord i zaopatrzyć się w jakieś przekąski na drogę. I kiedy szukałem sklepu, natrafiłem na zabytkową stację kolejową. Kilka starych, drewnianych budynków w otoczeniu drzew sosnowych, nad brzegiem rzeki Otra, tworzy przepiękny widok. Stacja kolejowa to budynek dworca, lokomotywownia (stajnia), skład towarowy, peron oraz przyległy teren. Przed budynkiem dworca można dostrzec nawet pozostałości torów kolejowych.

Stacja była częścią linii kolejowej Setesdal Line, obejmującą trasę: Kristiansand – Grovane – Byglandsford, i działającą od 1896 do 1962 roku. Transport przez dolinię Setesdal po zlikwidowaniu linii kolejowej zapewniały statki parowe. Podobno jeden z nich, Bjoren zachował się do obecnych czasów i kursuje po jeziorze Byglandsfjorden latem.

Budynek stacji zbudowano w stylu dragestil, inspirowanym sztuką i architekturą średniowiecza i ery wikingów. Podobne rozwiązania można dostrzec w drewnianych kosiołach słupowych w całej Norwegii. Specyficzne detale, dekoracyjne wykończenia, roślinne elementy wkomponowane w konstrukcję.

Stacja kolejowa Byglandsfjord i otaczający je teren są częścią Norweskiego Dziedzictwa Kulturowego, a budynek dworca służy jako biblioteka i centrum kultury.

Obejrzałem sobie to miejsce na tyle dokładnie na ile tylko mogłem. Pocykałem kilka fotek i pojechałem dalej, znaleźć w końcu ten sklep i kupić coś na drogę powrotną.

Immediately after descending from Årdalsknapen, I threw my backpack in the car, started the engine, and drove a full 200 meters (literally, two hundred meters) south to the starting point of my second hike of the day: Tjuvhola. The trail is only 1 kilometer long, but it’s a rather steep path (literally, one kilometer) along a forest path, and you can get really out of breath. There’s nothing to describe. The weather was still sunny, and it would have been really warm if it weren’t for the wind. When it did, it got freezing cold.

Okay, but what exactly is this Tjuvhola (or Tjuvhula)? A thing? A mountain? A peak? A mountain hut with delicious food? A portal to another universe? Well, not really. The goal of the hike is a huge hole in the mountainside. You can even see it from the road, leaving Byglandsfjord. Situated at an altitude of 385 meters above sea level. It measures an impressive 12 meters high and 15 meters wide. The cave is said to have been created partly by natural processes and partly by human activity (of course it has to be more than one human). It has been discovered that the site is rich in fluorite, which can be used in metallurgy or for lens production.

The cave is about 30 meters deep, and the loose, sandy ground slopes steeply upwards, making it impossible to reach the end of the cave. So, if you’re interested in some nice photos, the ones at the cave’s mouth are the best. The view of the lake below (called a fjord: Byglandsfjorden) is quite pleasant (apart from the trees that somewhat obscure the view).

However, caution is advised, as the ground in the cave is quite steep and precarious. The same is true just before the cave. This doesn’t discourage people from exploring. While I was climbing there, I encountered two families with small children and an elderly couple. Therefore, the place is quite popular. Certainly more so than Årdalsknapen peak, where I didn’t encounter a soul.

After descending back to the car, there was only one thing left to do: head home. Yes, my plans to camp overnight in this area had vanished with the icy wind. I decided to visit Byglandsfjord and buy some snacks for the journey. And while I was looking for a grocery store, I stumbled upon a historic railway station. Several old wooden buildings surrounded by pine trees, on the banks of the Otra River, create a beautiful view. The railway station consists of the station building, the locomotive shed (stables), the goods depot, the platform, and the surrounding area. You can even see the remains of the railway tracks in front of the station building.

The station was part of the Setesdal Line, covering the Kristiansand – Grovane – Byglandsford route, and operated from 1896 to 1962. After the railway line was closed, steamboats provided transport through the Setesdal Valley. Apparently, one of them, the Bjoren, preserved and operates on the Byglandsfjorden lake in the summer.

The station building was built in the Dragestil style, inspired by the art and architecture of the Middle Ages and the Viking Age. Similar designs can be seen in wooden stave churches. Distinctive details, decorative finishes, and florish elements are incorporated into the structure.

Byglandsfjord Railway Station and the surrounding area are part of the Norwegian Cultural Heritage now, and the station building serves as a library and cultural center.

I looked around the place as thoroughly as I could. I took a few photos and drove on, finally finding the grocery store and buying something for the trip back.